İDDİA EDİLDİĞİ GİBİ HALKIN HAKİMİYETİ VAR MI?

23 Nisan 1920 Osmanlı devletini yıkmak, Hilafeti ilga etmek, laik rejimi kurmak ve Başkenti Ankara’ya taşımak için ilk adım idi.

Bu tarihte Ankara’da bir meclis kuruluyor. Oysa, Osmanlı devleti hala ayaktadır. Bahane ise, İstanbul’un yabancı güçlerin işgali altında bulunmasıdır. Bu meclis için gerçek seçim olmadı, görtermelik bir seçim yapıldı. Kemalistlerden başka bu meclise hiç bir üye seçilmedi. Bu meclise Milli Hakimiyet diye bir şey getiriliyor. Bu Allah’ın hakimiyetini kaldırtmak için bir adım idi. Bilahere, bu mecliste 29 Ekim 1923’te cumhuriyet ilan edilecek ve 3 Mart 1924’te Hilafet kaldırılacaktır. Ayrıca, İslam hükümleri yerine adlandırılan Atatürk inkılapları ve laik kanunları arka arkaya getirilmeye başlandı. 1937 senesi gelince laiklik açık şekilde ilan edilecektir. Bütün bunlar gerçekleşti.

23 Nisan egemenlik bayramı olarak adlandırılıyor. Bunun manası, Hakimiyet halka aittir. Biz kavram üzerinde duracağız.

Egemenlik kavramı bize Batı’dan geldi. Bunun manası, iradeyi kullanmak ve yürütmektir. İnsan kendi iradesini kullanacak ve yürütecektir. Hiç bir kimse bunun üzerine iradesini koyamaz. İnsan serbest, istediğini yapar. Bu şekilde insan egemen olur. Bu tek kişinin egemenliğinden, kilise, onun adamları ve dininden kurtulmak için ortaya atılmış bir mefhumdur. Demokratik sistem buna dayalı olarak kurulmuştur. Böylece, insanlar dine bağlı olmayacak, sadece kendi iradelerini kullanacaklar. Ama, bunun pratikte geçerli olmadığı için halk meclisleri kurdular. Bu meclisler halkların iradelerini temsil edecektir. Başka şekilde, halktan iradeyi çektiler, bir kaç yüz kişiye teslim ettiler. Buna halkın iradesi denilir. Halka düşen görev bunları seçmektir. Fakat, değişik meclis partilerden oluşuyor, her partinin lideri var. Bu lider ancak meclise bir kanun tasarısı sunuyor, partiye ait milletvekilleri tasarıyı onaylıyor. Diğer partileri ikna etmeye çalışıryor. Onun için gerçek demokrasi veya halkın hakimiyeti yoktur. Hemde herkesin kabulu yoktur, çoğunluğun kabulu vardır. Buna göre var olan şey, halkın çoğunluğunun bir kişinin iradesine teslim oluşudur. Gerçek olan budur. Halkın çoğunluğu bir kişinin iradesine teslim olunca halkın hakimiyeti ve demokrasi vardır derler. Batı dünyasındaki uygulama budur. Kanunları ve kararları bu şekilde çıkartıyorlar. Halka bunu kanun ve polis gücüyle kabul ettiriyorlar. Çünkü, bazen meclisin aldığı kararları ve çıkarttığı kanunlardan halk memnun kalmıyor.

Türkiye Cumhuriyeti bunların taklitçisidir. Bir kişi olan Mustafa Kemal’in iradesine teslim olan kemalistlerin aldıkları kanunlara halkın iradesi ve hakimiyeti denilir. Mustafa Kemal, zorla Şeriatı ve Hilafeti kaldırdı. Ona uyan kemalistlerin onayına halkın iradesi denildi. Burada büyük oyun ve hile vardır. Karşı gelenler ya öldürüldü yada hapse atıldı veyahut sürgün edilldi veyahutta memleketi terk etmeye zorlandılar. Onbinlerce veya yüzbinlerce -sayısı belli değil- insan öldürüldü. Hâla aynı icraat devam ediyor. Halkın ezici çoğunluğu müslümandır. Bu çoğunluğu temsil eden partiler ortaya çıkınca hemen kapatılıyor, liderleri idam ediliyor veya hapse atılıyor. Hemde halkın iradesine göre partilerin kurulması yasaklanıyor. İslam dayalı partinin kurulması yasaktır. İslamın izini taşıyan her partiylede savaşılıyor. Bunada demokrasi diyorlar, halkın iradesi diyorlar. Açık bir sahtekarlık vardır. Fikri mücadele eden partiler yasaklanıyor ve cezalandırılıyor. Misal olarak; son günlerde Hizb-üt Tahrir adlı partinin elemanlarının bir kısmı tutuklandı. Bunların suçu, İslam hakimiyetini, Hilafet Devletini ve şeriatı uygulamaya davet etmektir. Bunlar ne silah nede sopa kullanıyorlar, hiç bir kaba kuvvete başvurmuyorlar.

Netice olarak, Türkiye’de mevcut olan demokrasi ve halkın iradesi veya milli hakimiyet ve egemenlik kemalistlerin iradesine korkuyla, baskıyla ve eziyetle halkın teslim olmasıdır. Hemde anayasa ve kanunlar Batıdan ithal edilmiştir.

Türkiye’nin vakıası ve gerçeği budur. Her sene 23 Nisanı bunun için kutluyorlar. Hemde çocuklara armağan edilen bayram diye. Peki, insanlar kendilerini yaratan Allah’ın iradesine niçin teslim olmuyorlar?! İddia ediyorlarki Mustafa Kemal milleti kurtardı, biz ona borçluyuz, ona uymak mecburiyetindeyiz. Bunun gerçek olduğunu farzedelim; bu bir insandı, dahi olsa bile. O insanı yaratan Halık kadar insanı bilemez, geleceği de bilemez, onun sistemi onun hevasına göre olur. Hiç bir zaman insandan gelen sistem ve çözümler doğru olumaz, kamil olamaz, hep çelişki ve tezatlarla dolu olur. Onun iyiliği varsa bile, onun iradesine teslim olmak demek değildir. Kendisi aciz idi ve sınırlı idi. Sınırlılığı ispatlayan şey onun ölümüdür. Onun acizliği ispatlayan şey kendi kendini ölümden kurtaramayışıdır. Ayrıca, bu adam zevkine ve şehvetine çok düşkündü. İçkili ve kadınlara çok düşkündü. O zaman bize getireceği rejim hak ve adalet sistemi değil kendi zevkine göre ayarlannan fasit bir sistem olur. “Mustafa Kemal büyük bir adamdı, dahi idi, o olmasaydı biz olmazdık” diye iddia ediliyor. Oysa ki, Allah bizi yaratmasaydı biz hiç olmayacaktık, bize değişik organlar ve akıl vermeseydi yaşayamayacaktık, bize bol nimetler yaratmasaydı hayatta kalamayacaktık. Neden Allah’ın büyük ve sınırsız iyiliğini tanımıyoruz?! Bu nedenle; neden O’nun sistemine ve çözümlerine uymuyoruzda, sınırlı iyiliğe (!) sahip olup fani olan kişinin sistemine ve çözümlerine uyuyoruz?!

İnsanlar yaratılışta dindardır. İllede bir güce boyun eğip ona saygı göstereceklerdir. Öyleyse, yaratıcıya boyun eğsinler ve gerekli ihtimamı göstersinler. Kendileri gibi bir adama boyun eğmesinler.

Gerçek, kemalistler akılsızdırlar. Hiç doğru şekilde akıllarını kullanamıyorlar. Kendilerini kim yarattı, neden yarattı, neden ölüyoruz, nereye gidiyoruz diye hiç düşünmüyorlar, düşünmek bile istemiyorlar. Batılılar aynı durumdadırlar. Böyle şeyi hiç düşünmek bile istemiyorlar. Sadece, onlara akıl satan kimselere tabi oluyorlar.

Aklını kullanan insan yaratıcının kendi üzerindeki iyiliği ve fazlını idrak eder. Bizi nasıl mükemmel şekilde yarattığını kavrar düşünen kişi. O’dan başka kim mükemmel nizam ve şeriat indirebilir? Bunun idrakine varır. O halde, bir kişinin iradesine teslim olmak veya halkın çoğunluğunun kabul ettiği şeyi kabul etmek ahmaklığın, akılsızlığın ta kendisidir.

Madem ki, yaratıcıyı tanıdık öyleyse onun emrine uymalıyız, onun iradesine teslim olmalıyız. Kendi irademize veya bir kişinin iradesine teslim olmaktan veya çoğunluğun kabul ettiği şeyden vazgeçip, Allah’ın iradesine teslim olmalıyız. Allah’a iman bunu gerektirir. “La ilahe illahlah”ın manası budur. Eğer, biri aksini iddia ediyorsa müslüman olamaz. Eğer, Mustafa Kemalin iradesine ve meclis iradesine inanarak teslim olursa kafir olur, velev ki Allah’ın varlığını kabul etse, namaz kılsa ve oruç tutsa.

Allah’u Teala şöyle buyuruyor:

“Sana indirilene ve senden önce indirilenlere inandıklarını ileri sürenleri görmedin mi? Tâğut'a inanmamaları kendilerine emrolunduğu halde, Tâğut'un önünde muhakemeleşmek istiyorlar. Halbuki şeytan onları büsbütün saptırmak istiyor.” ^{(Nisa 60)}