EN BÜYÜK DÜĞÜM

Ümmü Sadık

Baktığımız zaman insanda (neslini çoğaltma, beka içgüdüsü, tapınma içgüdüsü) gibi içgüdüler ve (yeme, içme, defni hazet) gibi uzvi ihtiyaçların mevcut olduğunu görürüz. Bu içgüdüler ve uzvi ihtiyaçlar her insanın yaratılışında vardır ve bunlar doğru bir şekilde tatmin edilmesi gerekir. Bugün kü sistemler, din ve ideolojiler insanda var olan bu içgüdü ve uzvi ihtiyaçları doğru bir şekilde yani yaratılışa uygun olarak tatmin etmemektedirler.

IMF’nin toplandısında, (geçen senede olduğu gibi) basına yansıtılan yönüyle, insanlar dünya bankası toplantılarına karşı gösteri yaptılar. Bu gösteriler demokrasinin beşiği denilen Amerika’da yapıldı. Kapitalist ekonominin insanları ekonomik yönden kalkındırmadığını, fakirin daha fazla fakirleştiğini ve zenginlerin daha fazla zenginleştiğini bu gösterilerinde dile getirdiler. Dünya insanı içerisinde yaşadığı sistemin kendilerini mutlu etmediğini her fırsatta ortaya koymaktadırlar. Ufacık bir zümre her imkana sahip, diğer tarafta milyarlarca insan zaruri ihtiyaçlarını karşılaya imkan bulamıyor ve insanlar içerisinde milyonlarcası açlık içerisinde. Bu durumlar artık ayyuka çıkmıştır. İnsanlar bunu görmezlikten gelemezler. İnsanların nasıl uçuruma sürüklendiği, insanoğlunun açgözlülüğü, tamahkar olmasının getirdiği yer bütün çıplaklığı ile ortadadır. Bütün bunlar ise bir avuç insan emelleri uğruna yapılmaktadır. Bu toplumlarda çıkartılan kanunları vasıtasıyla mesela; Nevi içgüdüsünü tahrip ederek tatmin yoluna giderek, kendi şehevani arzularına göre kanunlar çıkarttılar. Buradan hareketle bu kanunlar cinsel ilişkileri serbest bıraktığı gibi onsekiz yaşına ulaşan erkekler ve kadınlar arasındaki ilişkileri de tamamen serbest kıldı. Yine onlar normal cinsel ilişkilerin serbestliği için kanun çıkartmakla yetinmediler, anormal ve sapık cinsel ilişkilerin serbestliği için de kanunlar çıkarttılar. Zira bu toplumlarda erkekler ve kadınlar arasında homoseksüellik çoğaldı. Hayvanlarla cinsel ilişkiler bile yaygınlaştı. Erkekler anneleri, kızları, kızkardeşleri gibi yakın akrabalarıyla cinsel ilişkiler kurdular. İşte bu hayvansal serbestlikten, cinsel ilişkilerden, cinsel hastalıkların ve onların en şiddetlisi olan AİDS hastalığı ortaya çıktı. Yine bundan dolayı zina çocukları çoğaldı. Bu toplumlarda aile parçalandı, ne evladın ana-babaya saygısı-hürmeti kaldı, ne de ana-babanın evlada sevgisi kaldı. Kardeşler birbirini korumaz ve sevmez oldular. Hatta yaşları ilerlemiş binlerce kadın ve erkeklerin huzur evlerine atıldığını ve bunların da tek dostunun hayvanlar olduğunu görürüz. Zengin sayılan toplumlarda dahi zaruri ihtiyaçlarını karşılayamayan insanları görürüz.

Bu bataklıktan kurtulmanın mutlaka bir yolu vardır, o da sorun olan bu en büyük düğümü doğru şekilde çözmektir. Bu doğru çözümde ancak insan, hayat ve kainat, dünya hayatı öncesi ve sonrası ve dünya hayatının evveli ve sonu ile olan münasebeti hakkında aydın, derin, kapsamlı bir fikir ortaya koymakla olur.

Aklı olan herkes duyusunun iliştiği şeylerin varlığından onları yaratmış olan bir Hâlık’ın mevcut olduğunu anlar. Duyusunun iliştiği şeyler yani aklın idrak ettiği şeyler ise insan, hayat ve kainattır. Bunların herbiri sınırlı, aciz, eksik ve başkasına muhtaçtır. Öyleyse bunlar yüzde yüz yaratılmıştır. Bundan dolayı düzen sahibi bir yaratıcının mevcudiyetine delil getirmek için kainatta, hayatta veya insanda herhangi birşeye dikkati çekmek kafidir.

“Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılışında, gece ve gündüzün birbirini takip edişinde akıl sahipleri için deliller vardır.” ^{(Ali İmran: 190)}

“Göklerin ve yerin yaratılması, dillerinizin ve renklerinizin çeşitli olması O’nun delillerindendir.” (Rum: 22)

“Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılmasında, gece ile gündüzün birbiri peşinden gelmesinde, insanlara fayda veren şeylerle yüklü olarak denizde yüzüp giden gemiler de, Allah'ın gökten indirip de ölü haldeki toprağı canlandırdığı suda, yeryüzünde her çeşit canlıyı yaymasında, rüzgârları ve yer ile gök arasında emre hazır bekleyen bulutları yönlendirmesinde düşünen bir toplum için (Allah'ın varlığını ve birliğini ispatlayan) birçok deliller vardır.” (Bakara 164)

Akidenin tanımını uygularsak buna göre, insan, hayat ve kainatın öncesine iman etmek lazımdır ki O tüm mevcudatın yaratıcısı Allah-u Teala’dır. Bu hayatın sonrasına da iman etmek lazımdır ki, O da kıyamet günü ve ahiret hayatıdır. Bu hayat ile hayat öncesi arasındaki münasebet iki konuyu kapsar: Yaratıcı yaratılan alakası ve yaratıcı olan Allah’ın gönderdiği din yani Allah’ın emir ve nehiyleri. Bu hayat ile hayat sonrası arasındaki münasebet de iki konuyu kapsar: Ölümden sonra dirilme ve insanın dünyada yaptığı işlerden sorulması. Bu yüzden bu hayatın öncesi ve sonrası ile bir bağlantısının olması gerekir. İşte bu bağda Allah’ın gönderdiği İslam’dır.

Kapitalistlerin ve komünistlerin de insan, hayat ve kainat hakkında fikirleri vardır, fakat onların bu fikirleri insanın yaratılışına uygun değil ve aklı da tatmin edici değildir. Mesela: komünizm ve kapitalizm akidesi insanda mevcut olan dindarlık duygusuna zıttır. Komünistlerin düşüncelerine göre insan, hayat ve kainat yalnız maddedir, maddenin varlığın aslını teşkil ettiğini ve maddenin tekamülünden eşyanın meydana geldiğini, bu maddenin ötesinde hiçbir şeyin bulunmadığını, bu maddenin varlığı vacip olup, onu hiç kimsenin yaratmadığını öne sürüyorlar. Bu sebeple komünistler bir yaratıcıyı yani Allah’ı inkar ediyor ve maddenin ezeli olduğunu iddia ediyorlar. Onlar hayatın evveli ve sonunuda inkar edip bu hayattan başka birşeye inanmıyorlar.

Kapitalistler de, dini dünyadan, yani dini devletten ayırma ve ayrı tutma düşüncesine sahiptirler. Bunlar dinin varolduğunu söylemekle bir yaratıcının var olduğunu zımnen kabullenmiş oluyorlar fakat yaratanın devlet ve dünya işlerine karışmasını kabullenmiyorlar.

Her iki görüşün bu fikirleri de doğru değildir. Her insan yaratılışında dinlidir. Hiçbir kuvvet insandaki mevcut bu fıtratı söküp atamaz. Çünkü bu fıtrat insanın tabiatında mevcuttur. İnsan, tabiatıyla kendisinin sınırlı olduğunu, kendisinden daha büyük bir kuvvet bulunduğunu, bu kuvvetin takdis edilmeye laik olduğunu hisseder. Dindarlık nizam sahibi büyük bir yaratıcıya karşı insanın yaratılışındaki aczden doğan bir ihtiyaçtır. Bundan dolayı insan, yaşadığı bütün asırlar boyunca dindar olmuş, birşeye ibadet etmiştir. Allah’ın varlığını inkar eden komünizm insanların yaratılışında var olan bu tapınma duygusunu yok etmeye çalışmış fakat bunu becerememiştir. Komünizm insanların, Allah’a ibadetini kullara ibadetine, Allah’ın ayetlerinin takdisini de, mahlukatın sözlerini takdis etmeye döndürmüştür. Yani insanlar bir yaratıcıya inanmadılar ama Marx, Lenin, Stalin gibi devlet adamlarına tapmaya başladılar. Yaratıcının emirlerini unutturup bunun yerine bu devlet adamlarının emirlerini tastike yönelttiler.

Kapitalizm de dindar olmak fıtratında olan insan yaratılışına muhaliftir. Çünkü dindarlık fıtratı, takdis şeklinde tezahür ettiği gibi, insanın hayatta işlerinin düzenlenmesinde de kendini gösterir. Bundan dolayı din hayatta insanın amellerini düzenlemelidir. Dini hayattan uzaklaştırma, insan fıtratına aykırıdır. Bununla beraber hayatta dinin varoluşu, hayatta sadece ibadeti kapsar demek değildir. Hayatta dinin varlığı insanların müşküllerini halleden yegane nizamın yaratıcının emrettiği nizamdan ibaret olduğu demektir.

“Ey iman edenler! Siz Allah’a, Resulüne, indirildiği kitaba ve daha önce indirdiği kitaplara inanın. Kim Allah’ı, Meleklerini, Kitaplarını, Peygamberlerini ve Ahiret Gününü inkar ederse uzak bir delalete saptı demektir.” (Nisa: 136)