Yine Hz. Enes (radıyallahu anh)'ın rivayetine göre Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) şöyle buyurmuştur:

“Sizden biri, kendi için sevdiğini kardeşi için de sevmedikçe gerçek imana eremez” (Buhârî)

“Müminler, birbirlerini sevmeleri ve birbirine karşı merhametleri bakımından bir vucut gibidir. Vücudun bir uzvu hastalanırsa bütün uzuvları o hastalığın acısını duyar.” (Müslim)

Hz. Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: Resulullah (aleyhissalâtu vessalâm) buyurdular ki: “Sakın zanna yer vermeyin. Zira zan, sözlerin en yalanıdır. Tecessüs etmeyin, haber koklamayın, rekâbet etmeyin, hasedleşmeyin, birbirinize buğzetmeyin, birbirinize sırt çevirmeyin, ey Allah'ın kulları, Allah'ın emrettiği şekilde kardeş olun. Müslüman müslümanın kardeşidir. Ona (ihânet etmez), zulmetmez, onu mahrum bırakmaz, onu tahkir etmez.” “Kişiye şer olarak, müslüman kardeşini tahkir etmesi yeterlidir.” “Her müslümanın malı, kanı ve ırzı diğer müslümana haramdır.” “Allah sizin suretlerinize ve kalıblarınıza bakmaz, fakat kalplerinize ve amellerinize bakar. Takva şuradadır -eliyle göğsünü işaret etti-” “Sakın ha! birinizin satışı üzerine satış yapmayın.” “Ey Allah'ın kulları kardeş olun.” “Bir müslümanın kardeşine üç günden fazla küsmesi helâl olmaz.” (Buhari)

Yukarıda zikrettiğimiz ayet ve hadislerden anlaşılıyor ki kardeşine bir şey ikram edeceği zaman ona en iyisini ikram eder, kardeşi açken o tok olarak yatamaz, ölüm anında bile kardeşini tercih eder, kardeşi karlı dağlarda yatarken, o harıl harıl yanan sobanın, sıcacık battaniyenin altında uyuyamaz, kızkardeşi, bacısı, tecavüze uğrarken o, seyretmekle üzülmekle kalamaz.

Müslüman, Allah (cc) ve Rasulune tam bir teslimiyetle teslim olan demektir. İslam’ın gelmesiyle müslümanlar o devirde hem fikri hemde insanlık adına zirveye oturmuş olup bütün aleme ışık tutmuşlardır. O mübarekler teslimiyetin manasını idrak edip, hayatlarında göstermişlerdir. Ey müslümanlar, diğer müslüman kardeşlerin sıcacık evlerinden kovulurken, kardeşlerinin gözleri oyulurken, sen ne işle meşgulsün? Sadece üzülmekle mi kalıyorsun? Yoksa bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın mı diyorsun? Yoksa yaptığın çalışmayı yeterli mi görüyorsun? Yoksa Çeçenistan’ daki insanlar bizim kardeşlerimiz değiller mi? Ya zulme uğrayan diğer Müslümanlar onlar bizim kardeşlerimiz değiller mi? Eğer değilse kendimize niye Müslüman diyoruz? Hani bütün Müslümanlar bir vücut gibiydi? Bir uzvu yaralandığında bütün vücudu ağrıyordu? Hani bütün Müslümanlar kardeşti? Rasulüllah (s.a.v)’in şu hadisini ne çabuk unuttuk.

“Mümin ile diğer mümin bir binanın tuğlaları gibidirler birbirlerini tutarlar” “Müminler, birbirlerini sevmeleri ve birbirine karşı merhametleri bakımından bir vücut gibidir. Vücudun bir uzvu hastalanırsa bütün uzuvları o hastalığın acısını duyar.” (Müslim)

Bizim elimiz kolumuz kesilirken hiç mi acı çekmiyoruz? Kardeşlerimiz tecavüze uğrarken, gözleri oyulurken, malları sömürülürken hiç mi bir şey hissetmiyoruz? O güzide sahabelerin kardeşleri için mallarını ve canlarını tercih ederlerken hiç mi bizlere örnek olmuyor?

Bir sefer sonrasında yaralanan Müslümanlardan biri yaranın verdiği acıdan dolayı su ihtiyacı duyuyordu. İkrime (r.a) ona su yetiştirdi. Ona suyu götürür götürmez başka bir sahabenin su sesi geldi. Yaralanmış olan sahabe “Onu git kardeşime götür nasılsa ben biraz sonra şehidlik makamına ulaşacağım inşaallah” diyerek suyu içmedi . İkrime (r.a) suyu diğer sahabeye götürünce aynı şekilde başka bir sahabenin sesi geldi. O da su ihtiyacı duyuyordu. Yaralanmış sahabe suyu içmeyerek “Bu suyu al kardeşime götür.” Bu su birkaç sahabeye ulaşmasına rağmen yine dolu kaldı çünkü bütün sahabeler kendi canlarını kardeşlerine tercih etmişlerdi.

Muhacir ensar kardeşliğine baktığımızda muhacirler Mekke’den Medine’ye geldiklerinde yanlarında hiçbir şey getirmemişlerdi. Fakat Medine’ye vardıklarında ensarlar evlerini ikiye ayırdılar, tarlalarını ikiye böldüler, hanımlarının en güzellerini boşadılar, sadece ve sadece kardeşlerine vermek için ve mükafatını sadece Allah’tan bekleyerek. Yoksa o insanlar da biz de aynı dine aynı Allah’a aynı Peygambere inanmıyor muyuz? Yoksa bu din onlar için ayrı bizim için ayrı bir din mi?

“Daha önceden Medine'yi yurt edinmiş ve gönüllerine imanı yerleştirmiş olan kimseler, kendilerine göç edip gelenleri severler ve onlara verilenlerden dolayı içlerinde bir rahatsızlık hissetmezler. Kendileri zaruret içinde bulunsalar bile onları kendilerine tercih ederler. Kim nefsinin cimriliğinden korunursa, işte onlar kurtuluşa erenlerdir.” (Haşr 9)

Belki Çeçenistan’daki ve dünyanın çeşitli yerlerindeki zulme uğrayan Müslümanlar yanlış metod izliyor olabilirler. Belki başlarındaki hain yöneticiler, liderler, kafirlerle ve Yahudilerle anlaşma yapıyor onlardan yardım istiyor olabilir. Fakat onlarda bizlerde Müslümanız dedikçe biz kardeşiz. Bizler ne kadar az çalışırsak onlar o kadar evlerinden kovulacak, aç kalacaklar, kolları parçalanacak. Biz ne kadar çok ihlaslı ve doğru bir metodla çalışırsak, o kadar tecavüzler azalacak, zulüm zayıflayacaktır. Çünkü onların kurtuluşu ve bizimde kurtuluşumuz ancak İslam’la olur. İslam’ın yaşandığı bir devletle olur. Devletin kurulması içinde en doğru şekilde çalışalım.

Madem ki onlar bizim kardeşlerimiz neden hem onların hem de bizim kurtulmamız için daha hızlı çalışmıyoruz, daha azimli gayret göstermiyoruz? Yok eğer onlar bizim kardeşimiz değilse kendimize neden Müslüman adını veriyoruz? Ve en önemlisi hesap gününde Rabb’imize nasıl hesap vermeyi düşünüyoruz?