Rasulullah (sav) de şöyle buyurmuştur: َّ

Yine bir başka hadisde şöyle buyurmaktadır:

Ayeti kerime ve hadisi şerifler, Müslümanlara karşı casusluk yapmayı haram kaldığı gibi, Müslümanların gizliliklerini takip edip araştıranları mutlaka Allah'ın da gizliliklerini takip edip rezil edeceğini belirterek tehdit etmiştir. Diğer taraftan Müslümanlara karşı casusluk yapmak üzere haber alma örgütlerinde çalışmayı Müslümanlara haram kılan hadisi şerifler de vardır. Misver'in Nebi (sav)'den rivayet ettiği bir hadiste şöyle denilmektedir:

Müslümanlara karşı tecessüs haram olduğu gibi zimmet ehlinden olan raiyyeyi tecessüs de haramdır. Çünkü zimmet ehlinin de Müslümanların lehine olan adil uygulamalardan yararlanma hakları vardır. Onların da Müslümanlar üzerindeki mükellefiyetlerin bir benzeri vardır. Rasulullah (sav) onlar hakkında hayır tavsiyede bulunmuş ve onlara eziyette bulunmayı yasaklamıştır. Şöyle buyurmuştur:

"Her kim antlaşma yapılan bir kimseye zulmeder veya gücünün üstünde olan bir şeyi emrederse... kıyamet günü aleyhine ben delil olacağım.”

Ayeti kerimeler ve hadisi şerifler her ne kadar tecessüsün haram oluşu hususunda genellik ifade etmekte iseler de; ister fiilen harbi olsunlar isterse hükmen harbi olsunlar, harbi kâfirlere karşı tecessüs, ilgili ayet ve hadislerin genel kapsamından istisna edilmiştir. Çünkü bu hususta harbi kâfirler dışında kalanlara tecessüsün haram olduğunu tahsis eden başka hadisler varid olmuştur. Harbi kâfirler hakkında tecessüs ise haram değil, hatta vaciptir. İslâm Devleti’nin de bunu yerine getirmesi görevidir. Çünkü Rasulullah (sav), Abdullah b. Cahş'ı ve onunla birlikte muhacirlerden 8 kişiyi Mekke ve Taif arasında "Nahle" denilen yere Kureyşlilerin haberlerini tetkik etmek ve onlara dair haberleri öğrenmek üzere göndermiştir. Kâfir düşmana karşı tacessüs, İslâm ordusunun da İslâm Devleti’nin de uzak duramayacağı işler arasındadır.

Kafir düşmana karşı tecesssüs İslâm Devleti’nin yerine getirmesi gereken bir görev olduğu gibi, kâfir düşman tarafından İslâm Devleti’ne karşı yapılacak casusluk faaliyetlerine karşı koymak için gerekli organlara ve yargıya sahip olması da icap eder. Çünkü Buhari, Seleme b. El-Ekva'dan şöyle dediğini rivayet etmektedir: "Nebi (sav) bir seferde olduğu sırada bir casus geldi. Bu casus, Peygamber (sav)’in arkadaşlarından birisinin yanında oturup, konuşmaya koyuldu, dinledi sonra da sıvışıp gitti. Bunun üzerine Allah'ın Rasulü şöyle buyurdu: “Onu yakalayıp öldürünüz.” Sonra onu yakalayıp öldürdüler, üzerindekileri ganimet olarak aldılar.” Diğer taraftan İmam Ahmed de Furat b. Hayyam'dan, yaptığı rivayette Nebi (sav)'in: "onun öldürülmesini emrettiğini" rivayet eder. Ebu Süfyanın casusu ve antlaşmalısı olan bir adam, Ensar'dan halka olmuş bir topluluğun yanından geçerken: Ben Müslümanım dedi. Bunun üzerine orada bulunanlar: Ey Allah'ın Rasulü bu adam Müslüman olduğunu iddia ediyor dediler. Allah'ın Rasulü:

َ"Aranızdan bir takım kimseler vardır ki, biz onları imanlarıyla başbaşa bırakıyoruz. Bunlardan birisi de Furat b. Hayyan’dır.”

Buhari, Ali (ra)'dan şöyle dediğini rivayet etmektedir: "Rasulullah (sav), beni, Zübeyr'i ve el-Mikdad b. Esved'i gönderip şöyle dedi: "Ravzatu Hah denilen yere varıncaya kadar gidin. Orada beraberinde bir mektup bulunan bir kadın göreceksiniz. O mektubu ondan alınız. Bizler atlarımızı hızlıca koşturarak yola koyulduk. Nihayet Ravza'ya vardık. Orada kadın ile karşılaştık ve Mektubu çıkart dedik. Beraberimde bir mektup yok deyince, şöyle dedik: Ya mektubu çıkartırsın yahut da elbiselerini çıkartırsın. Bu sefer mektubu saçlarının arasından çıkarttı. Biz de onu alıp Rasulullah (sav)'e getirdik.”

İşte bütün bunlardan açıkça ortaya çıkmaktadır ki İslâm yönetimin polisiye bir yönetim olmadığını açıkça ortaya koymaktadır. Polisiye bir yönetim olması caiz de değildir. Çünkü polisiye yönetimin Müslümanlara çok büyük zararı vardır ve şer’î hükümler ile çelişmektedir. "Zarar da yoktur, zarara zararla karşılık vermek te yoktur" şeklindeki şer’î kaideye de muhaliftir.

Bunların tamamı, İslâm Devleti’nin Müslüman olsun zımmi olsun raiyyesine karşı casusluk faaliyetleri yapmak için haber alma örgütü kurmasının ve onlara eziyet etmesinin haram olduğunu da açıkça ortaya koymaktadır.

Diğer taraftan İslâm Devleti’nin kâfir düşmana karşı casusluk yapmak, onlara dair haberleri öğrenmek ve İslâm Devleti’ne karşı yaptıkları casusluk işlerine karşı mücadelede bulunmak üzere bir casusluk teşkilatı kurması da farzdır.